Αρχειοθήκη ιστολογίου

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Εκείνοι οι Αλλοι .. που ξέρουν αυτό που είμαστε πραγματικά !!


Έχεις σκεφτεί ποιοι είναι οι άνθρωποι σου, στη ζωή σου;
Δεν εννοώ τους φίλους, τους κολλητούς ή τη σχέση σου.
Μιλάω για εκείνους, τους άλλους.

Εκείνους που δεν υπάρχουν στις επαφές του κινητού σου, αλλά μιλάς μαζί τους κάθε μέρα.
Εκείνοι που ξέρεις το μικρό τους όνομα, αλλά δεν γνωρίζεις το επώνυμό τους.
Που εμφανίζεσαι μπροστά τους κάθε μέρα χωρίς να φοράς καμία μάσκα και χωρίς να ερμηνεύεις οσκαρικά τον καλοσκηνοθετημένο ρόλο της καθημερινότητάς σου.

Εκείνοι που δεν μοιράζεσαι μαζί τους κανένα κοινωνικό δίκτυο, καμιά φωτογραφία και κανένα φιλτραρισμένο νέο σου.
Εκείνοι που για μήνες, πολλές φορές και για χρόνια, περνάνε μπροστά από τη μέρα σου, ανταλλάσσετε εν συντομία νέα ή και αδιάφορες λέξεις και πας παρακάτω, μέχρι την επόμενη φορά. 

Οι άνθρωποι που μαθαίνουν να σε διαβάζουν πριν μιλήσεις, ξέρουν τις επιθυμίες και τα θέλω σου, γιατί ξέρουν τις συνήθειές σου, είναι κομμάτι της ρουτίνας σου.
Κι όμως, αυτούς δεν τους κατατάσσεις ποτέ στους «ανθρώπους σου».

Είναι εκεί το πρωί για να σου φτιάξουν τον καφέ σου και μέσα σε δυο λέξεις καταλαβαίνουν αν είσαι καλύτερα από χθες ή αν ξεπερνάς άλλον ένα χωρισμό ή αν ετοιμάζεσαι να κάνεις βουτιά σε νέες περιπέτειες.
Εκεί για να σε περιποιηθούν και να καταλάβουν από τις επιλογές σου σε χρώματα και σχέδια, πώς είναι η διάθεσή σου.
Εκεί για να σιωπήσουν πολλές φορές διαβάζοντας πίσω από μεγάλα σκούρα γυαλιά που αρνείσαι να βγάλεις, πως δεν θες να πεις ούτε καλημέρα.

Είναι οι άνθρωποι που χτίζεις μαζί τους μια οικειότητα δομημένη πάνω στην αφτιασίδωτη αλήθεια σου.

Δεν θα φορέσεις ποτέ make up για να πας να τους δεις. Δεν θα βάλεις μάσκα, δεν θα χαμογελάσεις προσποιητά, δεν θα παίζεις κανέναν ρόλο μπροστά τους.
Θα σε δουν με την κούραση, με την πίεση, με τη χαρά ή με τη λύπη που κουβαλάς.
Θα παρατηρήσουν την αλλαγή στα μαλλιά σου, στο βλέμμα σου.

Τους αντιμετωπίζεις όχι σαν συμπρωταγωνιστές ή ανταγωνιστές στο έργο σου, αλλά σαν ζωντανά κομμάτια από decor. Δεν τους φοβάσαι, δεν έχεις ανάγκη να φτιάξεις την εικόνα σου γι’αυτούς.Είναι επειδή δεν σε κοιτάνε, σε βλέπουνε. Βλέπουνε το μέσα σου. Επειδή κι εσύ είσαι κομμάτι του puzzle τους, είσαι κι εσύ κομμάτι της καθημερινότητάς τους.

Είναι η Μαργαρίτα και ο Κώστας στο Paul, που ξέρουν πριν ζητήσω, όχι απλά τον καφέ μου, αλλά αν θέλω κρύο μέσα στο καταχείμωνο ή ζεστό μέσα στο καλοκαίρι. Εκείνοι που η καλημέρα τους είναι η πιο ειλικρινής της μέρας μου!

Είναι η Σία, που ξέρει από το χρώμα και το σχέδιο, ποια είναι η διάθεσή μου, αν το manicure θα γίνει κατάλευκο γιατί θα έχω πολύ γράψιμο ή κατακόκκινο, γιατί θα είμαι έτοιμη για μάχες.

Είναι ο Γιώργος στο κομμωτήριο, που γελάει κάθε φορά που αλλάζουμε χρώμα. Μια το ανοίγουμε, μια το σκουραίνουμε, ασορτί με τη διάθεση και τις μεταπτώσεις.

Είναι ο Θανάσης, που ξέρει αν πάω να πάρω νωρίς περιοδικά (ναι, στον πλανήτη μου, αγοράζω ακόμα περιοδικά) πως έχω φύγει με νεύρα από τη δουλειά και ψάχνω διέξοδο.

Είναι ο Αντρέας, που με έχει δει στο ταξί να γελάω, να μιλάω, αλλά με έχει δει να κάνουμε το Γλυφάδα – Πειραιά χωρίς να αλλάξουμε λέξη. Χωρίς να με ρωτήσει τίποτα. Γιατί ξέρει μετά από τόσο καιρό, πως δεν είναι ώρα για λέξεις.

Είναι η Ελένη και η Βάσια που γελάνε, γιατί ανάλογα τα καλλυντικά που θα πάρω ξέρουν αν περνάω κρίση ηλικίας ή αν απλά έχω ανάγκη για κανάκεμα.

Είσαι εσύ, είναι εκείνος και εκείνη, που ξέρουν αυτό που είμαστε πραγματικά.

Είναι εκείνοι για τους οποίους δεν θα μιλήσουμε στην παρέα μας, δεν θα τους αναλύσουμε στη σκέψη μας. Κι όμως, εκείνοι, ξέρουν την ουσία του χαρακτήρα κι όχι αυτό που επιμελημένα θα παρουσιάσουμε.
Ξέρουν από την καλημέρα, από το ευχαριστώ, το παρακαλώ, από την ευγένεια ή την αγένεια, αυτό που είμαστε κι όχι αυτό που παρουσιάζουμε.

Στους πιο σημαντικούς και σταθερούς «περαστικούς» από τη ζωή μας, δείχνουμε αυτό που είμαστε.
Δείχνουμε την ταπεινότητα και την έπαρση, τους τρόπους που μάθαμε ή που ξεχάσαμε να πάρουμε κληρονομιά απο το σπίτι μας.

Στους πιο σημαντικούς και σταθερούς περαστικούς από τη ζωή μας, δείχνουμε την ψυχή μας.
Απλά γιατί δεν τους έχουμε ανάγκη και είτε θα τους κάνουμε κομμάτι του puzzle μας, είτε θα τους κακομεταχειριστούμε για να φτιάξουμε το «εγώ» μας και να νιώσουμε «ανώτεροι».

Κι η αλήθεια είναι, πως το χαμόγελό τους και η αποδοχή τους, πολλές φορές είναι πιο σημαντικά από άλλων κομπάρσων της ζωής μας!


Πηγη: http://enallaktikidrasi.com/2015/02/oi-perastikoi-anthropoi-tis-zois-mas/#ixzz3U7f8KtyC

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

O Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει.!




Μια φορά και ένα καιρό, συγκεντρώθηκαν σε ένα μέρος της γης
όλα τα συναισθήματα και οι αξίες του ανθρώπου.
 
Η Τρέλα, αφού συστήθηκε τρεις φορές στην Ανία, της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.
 
Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει, ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε:
«– Τι είναι το κρυφτό;»
 
Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω-κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια την οποία δεν την ενδιέφερε τίποτα να παίξουν και αυτοί.
 
Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν.

Η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και δεν ήθελε να παίξει.
 
Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι, ούτως η άλλως,
κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν!
 
“…ένα, δύο, τρία…” άρχισε να μετράει η Τρέλα.
 
Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά.
Επειδή βαριότανε, κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.
 
Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στη σκιά του Θριάμβου, ο οποίος με τη δύναμή του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.
 
Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της, οπότε το άφηνε ελεύθερο.
Έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μία ηλιαχτίδα.
 
Ο Εγωισμός αντιθέτως, βρήκε αμέσως κρυψώνα, ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο γι` αυτόν.
Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού.
 
Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.
Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμα κάπου να κρυφτεί!!!
 
Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί…
 
“…1000!!!” μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.
 
Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά, αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά.
 
Μετά την Πίστη, που μιλούσε στον ουρανό με τον Θεό.
Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε τη Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο.
 
Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε αποφασίσει ακόμη που να κρυφθεί.
 
Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.
 
Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δέντρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορυφή βουνού μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει, άκουσε κάτι στο θάμνο από τριαντάφυλλα…
 …και άρχισε να κουνάει νευρικά όλο το θάμνο ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια.
 
Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει!


 
Έκλαιγε και ζητούσε συγνώμη…και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει οδηγός του Έρωτα.
 
Έτσι από τότε,

 ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει!!!



Πηγή http://gynaika.gr/o-erotas-einai-tyflos/